روزگاری دلم در حریر گیسوانت خانه می ساخت با من از بی قراری ها شکوه ها می کرد

روزگاری نگاه تو با نگاهم آشنا بود پیش تو و از خنده ی تو در خیالم با تو پرواز می کردم

از دو چشم مست تو افسون می شد شورو حالم هر سحر با یاد تو از خواب چشم

می گشودم یک زمانی با خیال تو عاشقی دیوانه بودم روزگاری دستهای تو پل رسیدن

را می ساخت و دل من ذره ذره معنای عشق را می آموخت یک زمانی تنها انتظارم

از تو تو بودی . تو مثل یک موج ساحل ولی من تورو دریا می دیدم مثل یک کلبه محقر

بودی من تو را دنیایی می دیدم با نگاهی درون چشمهایت دنیا از چشمم می افتاد

شاید این گناه من بود تو را اشتباه می دیدم آری تو را اشتباه می دیدم ...

شاید آن روز روز آشنایی ما آوای دروغ را در عمق چشمانت و عمق حرفهایت میشنیدم

آن گاه شاید هرگز بتی از تو در خیالم نمی ساختم .

بر تو سوگند بر تو و آن خاطراتت سوگند بر تو و آن خاطر آسوده ات بر آن لبخند جادوایت

و سیمای روشن تو سوگند که از آن آتش به هستی ام افتاد سوگند هر شب در رهگذاری

تنها مانده ام و چشم انتظار تو نشسته ام شاید یک دم بیایی ..

دردهایم تنهای تنها  بگذشته بی تو در حسرت جدایی شب ها وای بر من وای بر من

و حیف از آن همه احساس پاک و یکرنگ من دریغ از من دریغ از تو ..

ای سراسر نقش نا امیدی ای سراسر بی وفایی الان همه اگر زیر پایت را نگاه کنی

دل منه خاکی بر سر راهت نشسته پریشان حال با امید آن که روزی دستان گرمت

به دستان بی روح و سرد من جان بخشد

مرا دریاب